In deze toespraak wordt een monument onthuld ter ere van Nederlandse soldaten die hebben gediend in Bosnië en Herzegovina. Het benadrukt loyaliteit van de Nederlandse strijdkrachten en hun betrokkenheid bij vredesmissies in het land, inclusief de tragedie van Srebrenica. De speech richt zich op respect voor het verleden en aspiraties voor een vreedzame toekomst, met het verhaal van Osman Avdic als voorbeeld van hoop en overleven te midden van duisternis.